Maradona'nın 'Tanrı'nın eli' golü simgeleşti, peki ya ikinci gol? - BBC News Türkçe

Gündemi BBC Türkçe'den takip etmek artık WhatsApp'ta da mümkün. Haberlerimizin doğrudan telefonunuza gelmesi için tıklayın.

On yedi yaşındaydım, daha önce hiç futbol maçına gitmemiştim ve sporla ilgilenmiyordum.

Ama o öğleden sonra, Mexico City'deki Azteca Stadyumu'na girerken, Arjantin'in İngiltere ile Dünya Kupası çeyrek finalinde oynayacağı maçı izleyecektim ve tam olarak yıllar sonra anlayacağım bir şeye tanık olacaktım.

O sabah hiçbir planımız yoktu. Sonra telefon çaldı. Babamın bir arkadaşının kullanamadığı iki bileti vardı. Annem ve ben ister miydik?

Babam "prenseslerinin" gitmesinden emin değildi. Falkland Savaşı'nın bitmesinden beş yıldan az bir süre geçmişti ve Arjantinli ve İngiliz taraftarlar arasındaki gerilimin artacağından endişeleniyordu.

Annem hiç tereddüt etmedi. Sonuçta bu Dünya Kupası'ydı. Hayatta bir kez yaşanacak bir fırsattı ve kızının bunu kaçırmasına izin vermeyecekti.

Dünya Kupası ülkem Meksika'da düzenleniyordu ve herkes kutlama yapıyormuş gibiydi çünkü süperstar oyuncumuz Hugo Sánchez'in de yer aldığı milli takımımız, beklendiği kadar kötü performans göstermemişti.

Meksika çeyrek finalde elenmişti. 1970'teki performanslarıyla birlikte, Dünya Kupası'ndaki en iyi sonucumuzdu.

Heyecan, stadyuma ulaşmak için şehri boydan boya geçmemiz gerektiği için yola çıktığımız anda başladı. Arabaların camlarından bayraklar sarkıyordu, yabancılar trafiğin ortasında tezahüratlar yapıyordu ve devasa Periférico çevre yolunda uzun yolculuk boyunca heyecanın giderek arttığını hissedebiliyordunuz.

Tabii ki ben de katıldım. Takımımız elenmiş olmasına rağmen herkesle birlikte "Yaşasın Meksika!" diye bağırdım. Futbol benim için çok önemli değildi ama o anın bir parçası olmak önemliydi.

Hatta bunu bir maçtan çok bir parti gibi gördüm. Giyindim, çok fazla makyaj yaptım ve stadyumun efsanevi oyunculardan çok yakışıklı yabancı taraftarlarla dolu olacağını hayal ettim. Annem kaşını kaldırdı ama görmezden geldi.

Azteca'nın içinde, her şeyin büyüklüğü eziciydi. Gürültü, renkler, tüm dünyanın tek bir yerde toplandığı hissi. Etrafımızda her yerden taraftarlar vardı. Şarkı söylüyorlar, gülüyorlar, kostümler giymişlerdi ve yüzleri parlak renklerle boyanmıştı. Oyunun kendisinden çok aralarında bulunmanın ne kadar heyecan verici olduğunu düşündüğümü hatırlıyorum.